Zbiór krótkich opowiadań w języku jidysz napisanych przez Isaaca Goldberga i E. Haldeman-Juliusa to publikacja powstała na początku XX wieku. Wstępem krytycznym wprowadzonych jest zbiór, w którym udzielają się czołowe postaci jidyszowego literatury, przedstawiające życie Żydów w Europie Wschodniej za pomocą aluzji, realizmu i psychologicznego dramatu, skupiając się na tematach wiary, cierpienia, godności i moralnych wyborów. Autorami są m.in. I. L. Peretz, David Pinski, Joseph Opatoshu i Sholom Asch; w opowiadaniach pojawiają się postaci takie jak wędrowna dusza, głodny robotnik czy konfliktujący lekarz z prowincji. Zbiór rozpoczyna się esejem Goldberga o najważniejszych pisarzach jidyszowych – od humanistycznych aluzji Peretza, przez psychologiczne eksploracje Pinskiego, po poetyczny realizm Ascha i surowe opowieści o pogromach Shapiro. W opowiadaniu „Trzy dary” Peretza dusza, czьie zasługi i grzechy są dokładnie wyrównane, musi zdobyć wejście do raju, przynosząc trzy ofiarę symbolizujące żydowską odwagę i pobożność: piasek ze Świętej Ziemi zbarwiony krwią męczennika, broszkę skromności zabarwioną krwią skazańicy oraz kapele usługiwana przez człowieka karnowanego za wiarę. W „Sądzie” Opatoshu historia rozgrywa się wokół chłopca Zelika i jego przyjaciółki Rachel na brzegach Wisły; żart polegający na zamienieniu jajka czapli na gęsią doprowadza do brutalnego „procesu” całego stada, a nagle nadchodząca burza odnosi Rachel, podczas gdy Zelik ledwie przeżywa. W opowiadaniu Pinskiego „Opowieść o głodnym człowieku” historia rozpoczyna się od głodu Itsye, który przerasta w furię, drobne acty przemocy i kradzież z domu swojej niewidomej gospodyni; po pobiciu i uwięzieniu Itsye popełnia samobójstwo. W „Zdziwnej atmosferze” Ascha opisuje oddalanie się doktora Lazarovitcha od tradycji żydowskiej po konwersji jego syna, który chce studiować na uczelni; w domu panuje napięcie, gdy doktor usiłuje wrócić do żydowskich zwyczajów i mieć nadzieję na przyszłość w Palestynie, a jednocześnie troszy się o swojego młodszego syna.