«مروارید سیاه» اثر ماری لیون، رمانی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. داستان، ژان، دختر یتیم پاریسی، را دنبال میکند که به یک ایستگاه گوسفندداری در استرالیای جنوبی منتقل میشود؛ مروارید سیاهی که به ارث برده، او را به نیای مادری افسانهای هندی پیوند میدهد و سرگذشتی دربارهٔ زندگی استعماری، عشق و جستوجوی معنوی را رقم میزند. او میان پسرعموی فداکارش، هکتورِ مبلغ انگلیکان، و جاذبهٔ ناآرامکنندهٔ آلن راسل گرفتار میشود و در پسزمینهٔ زندهٔ بوتهزار استرالیا با پرسشهایی دربارهٔ عشق، وجدان و سرنوشت روبهرو میگردد. آغاز رمان ورود ژان به گویلَتا، دیدارهای کوتاه او با مِگِ پیرِ سختگیر، خاله مولیِ ظریف و سرپرست مهربانش، آقای دِسلاند، و هدیهٔ تولد هجدهسالگیاش را به تصویر میکشد: گردنبندی از مروارید که در مرکز آن مرواریدی سیاه و باشکوه قرار دارد. رؤیای یک راجه و صلیب، روایت خانوادگی دربارهٔ بیگم ژان را بازمیتاباند و به تناسخ اشاره میکند؛ درست همانگونه که جهان واقعی از مراسم انگلیکان، اسبسواری در بوتهزار با مک، فصل پشمچینی و بالِ خیرهکنندهٔ باشگاه شکار پر میشود؛ جایی که نگاه آلن راسل ژان را پریشان میکند. ژان از کودک بومی، باهلو، پرستاری میکند، با هکتور پیوندی نزدیک مییابد و پس از یک حادثهٔ اسبسواری پیشنهاد ازدواج او را میپذیرد، اما سرانجام با الهیات سختگیرانهاش درگیر میشود. او که حاضر نیست با ریا در مراسم عشای ربانی شرکت کند، نامزدی را برهم میزند و هکتور برای خدمت به جذامیان در جزیرهٔ مولوکای رهسپار میشود. در خانه نیز مصیبت از پی میرسد: اوضاع مالی عمویش فرو میپاشد، عمویش ناگهان میمیرد، خاله مولی اندکی بعد از دنیا میرود، ایستگاه به فروش میرسد و ژان بهتنهایی بهعنوان معلم سرخانه راهی نیوساوتولز میشود؛ جایی که خانوادهٔ جدیدش ــ خانم کلارک و دو کودک پرشور ــ با حوادث ناگوار و گرمی از او استقبال میکنند.