Aristoteles tarafından yazılan “Aristoteles’in Etiği”, M.Ö. 4. yüzyılda kaleme alınmış temel bir felsefi eserdir. Bu çalışma, ahlak felsefesini kapsamlı bir şekilde incelemekte olup; iyi karakterin, erdemlerin ve nihayetinde mutluluğun doğasını ele almaktadır. Aristoteles, mutluluğu insan eylemlerinin temel amacı olarak görür. Bu metin, Aristoteles’in insan davranışları üzerine yaptığı daha geniş tartışmaların bir parçasıdır ve “Politika” adlı diğer eseriyle birlikte ahlaki ve toplumsal yaşam hakkında bütüncül bir bakış açısı sunar. Bu önemli eserin girişi, etiğin temel kavramlarını toplumsal bağlamda bireysel davranışlarla ilişkilendirerek tanıtmaktadır. Aristoteles, her eylemin bir iyiliğe yönelik olduğunu ve mutluluğun insanların aradığı nihai hedef olduğunu belirtir. Zevk, onur ve tefekkür gibi çeşitli yaşam biçimlerini ayrıntılı bir şekilde analiz ederek Aristoteles, yaygın mutluluk kavramlarını eleştirir. Erdemlerin alışkanlık ve mantıklı eylemler yoluyla kazanıldığının önemini vurgular ve böylece etiği, iyi bir yaşam sürmenin ve toplum içinde işlev gören bireylerin pratik yönleriyle bir araya getirir. Bu alıntı, Aristoteles’in felsefi araştırma yöntemini ortaya koyar ve ahlaki erdemlerin yaşamdaki uygulamalarını derinlemesine incelemesi için temel oluşturur.
Bu kitap hakkındaki Wikipedia sayfası: en.wikipedia.org/wiki/Golden_mean_(philosophy))