کتاب «آموزش به عنوان یک خدمت» نوشته جی. کریشنامورتی، اثری فلسفی درباره ماهیت آموزش است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به بررسی نقش تحولآفرین آموزش در رشد فردی و جامعه میپردازد و بر اهمیت عشق و درک در رابطه معلم و دانشآموز تأکید میکند. نویسنده خواستار ایجاد یک سیستم آموزشی جدید است که نیازهای عاطفی و معنوی کودکان را در اولویت قرار دهد؛ برخلاف ساختارهای سنتی و سختگیرانهای که رشد فردی را محدود میکنند. کریشنامورتی استدلال میکند که آموزش واقعی باید در ایجاد حس خدمتگزاری و مسئولیتپذیری در میان هم دانشآموزان و هم معلمان نقش داشته باشد. او پیشنهاد میکند که عشق باید رویکرد اصلی معلمان باشد تا محیطی فراهم شود که دانشآموزان را به یادگیری با لذت و آزادی تشویق کند. این کتاب به بررسی ویژگیهای مختلفی که برای یک معلم ضروری هستند، مانند عشق، تبصر و فاقد شدن خواستههای شخصی، میپردازد؛ وی معتقد است که این ویژگیها میتوانند فضایی از احترام متقابل و رشد مشترک ایجاد کنند. با تأکید بر نیازهای فردی و توسعه شخصیت، مدارس میتوانند به جای صرفاً مؤسساتی برای انتقال دانش، به مراکزی از شادی و اجتماع تبدیل شوند؛ و در نتیجه شهروندانی مهربان و متعهد را پرورش دهند.