„Rozwój uczucia do przyrody w średniowieku i czasach nowożytnych” autorstwa Alfreda Biese jest pracą historyczną napisaną na początku XX wieku. Książka zajmuje się ewolucją stosunków ludzkości do przyrody, analizując, jak to uczucie zmieniało się od antyki przez średniowiec aż po czasy nowożytnie, z uwzględnieniem różnych epok oraz literackich wyrazów tych emocji. Wstęp do tekstu wyjaśnia zamiary i kontekst badania Biese’a. Autor rozważa historyczne znaczenie przyrody w życiu ludzi, pokazując, jak fizyczne krajobrazy odzwiercają się w kulturowych dziełach i emocjonalnych reakcjach. Biese przygotowuje grunt dla dogłębnego badania interakcji różnych cywilizacji z przyrodą, podkreślając kluczową rolę literatury jako okna do poznania uczuć społeczności wobec świata naturalnego. Również zwraca uwagę na napięcie pomiędzy transcendentalnymi poglądami chrześcijaństwa a bliższymi do pierwotnych pogańskich tradycji sposobami postrzegania przyrody, wskazując, że te tematy będą dalej rozpatrzone w ramach tej książki.