Alfred Biese’nin “Orta Çağ ve Modern Dönemlerde Doğaya Karşı Hislerin Gelişimi” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış bir tarihi çalışmadır. Kitap, insanlığın doğayla olan ilişkisinin evrimini inceleyerek bu hislerin antik çağlardan Orta Çağ’a ve modern dönemlere kadar nasıl değiştiğini, çeşitli dönemlere ve bu duyguların edebi ifadelerine odaklanarak ele alır. Metnin başlangıcı, Biese’nin bu inceleme için belirlediği amaçları ve bağlamı ortaya koyar. Yazar, doğanın insan hayatındaki tarihi önemini tartışarak fiziksel manzaraların kültürel ürünlerde ve duygusal tepkilerde nasıl yansıtıldığını vurgular. Biese, çeşitli medeniyetlerin doğayla olan etkileşimlerini ayrıntılı bir şekilde incelemek için gerekli zemini hazırlar ve edebiyatın, bir toplumun doğaya karşı hislerine dair önemli bir pencere olduğunu vurgular. Aynı zamanda Hristiyanlığın metafiziksel görüşleri ile daha eski pagan geleneklerine dayanan yaklaşımlar arasındaki gerilimi de belirtir ve bu temaların eserin ilerleyen bölümlerinde daha ayrıntılı olarak inceleneceğini öne sürer.