„Co człowiek robi ze swoim życiem“ to filozoficzna opowieść napisana przez Lwa Tołstoja na początku XX wieku. Książka dotyka fundamentalnych pytań istnienia ludzkiego, skupiając się na naturze życia, znaczeniu miłości oraz wzajemnej powiązanosti osób. Bada tematy hojności, współczucia i moralnych obowiązków, które ludzie mają wobec siebie. Opowieść rozpoczyna się od historii Semela, szewca, który zmaga się z biedą i trudnościami, starając się utrzymać swoją rodzinę. Jednego dnia spotyka na zewnątrz kościoła nagiego mężczyznę, który wygląda na to, że cierpi z powodu ekstremalnych chłodów. Na początku Semel obawia się i waha, ale ostatecznie postanawia pomóc temu człowiekowi, co pokazuje jego ludzkość, mimo trudnych okoliczności. Z upływem czasu nagryźony chłopiec, imieniem Michaił, przyjmuje zamieszkanie u Semela i jego rodziny, a dzięki swej skromności i pracowitosti zmienia ich życie na lepsze. Gdy Semel i jego żona Matrena poznają historię Michaiła oraz boże nauki, które on reprezentuje, uświadomiają sobie, że prawdziwe życie wynika z miłości i bezinteresownej więzi pomiędzy ludźmi. Na koniec opowieść podkreśla, że istnienie człowieka nie jest opierane wyłącznie na materialnych potrzebach, lecz przede wszystkim na miłości i altruizmie.