کتاب «آموزش یک انسان وحشی» نوشته ژان مارک گاسپار ایتارد، اثری علمی است که در اوایل قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر به بررسی آموزش و رشد یک پسر به نام «ساواژ دو لاورون» میپردازد؛ کسی که در جنگلها به صورت منزوی زندگی میکرد. این کتاب به بررسی موضوعاتی چون رشد انسان، تأثیرات انزوایی، و پتانسیل آموزش و تمدنبخشی در افرادی که بدون تعامل با جامعه بزرگ شدهاند، میپردازد. در ابتدای متن، ایتارد زمینهسازی لازم را درباره این پسر ارائه داده و بر حالت فراموش شده بودن او، همچنین کمبود مهارتهای اجتماعی و ذهنی ناشی از سالها انزوا تأکید میکند. در ادامه، روایت به توصیف نحوه دستگیری این پسر توسط شکارچیان و برده شدنش به مؤسسات مختلف میپردازد؛ جایی که او مقاومت شدیدی در برابر تماس با انسانها نشان داد و ترجیح میداد به سبک زندگی وحشی خود ادامه دهد. ایتارد عزم خود را برای درک و آموزش این پسر بیان کرده و چالشها و مشاهدات اولیه خود درباره وضعیت جسمی و روانی او را نیز شرح داده است. این مقدمه زمینهساز بررسی دقیق روشها و نتایجی است که ایتارد انتظار داشت از طریق تلاشهای آموزشی خود به دست آورد؛ همچنین منعکسکننده پیامدهای گستردهتری برای درک رشد انسان نیز محسوب میشود.