“A Gratidão” van Camilo Castelo Branco is een roman die waarschijnlijk halverwege de 19e eeuw is geschreven. Het verhaal draait om de ontberingen waarmee een jong meisje genaamd Rosa en haar bejaarde, blinde grootmoeder worden geconfronteerd. Zij zien zich gedwongen hun toevlucht te zoeken bij een meelevende dame, Dona Thereza. Hun tocht wordt gekenmerkt door extreme moeilijkheden, die nog worden verergerd door de barre winterse omstandigheden, en brengt thema’s als veerkracht, dankbaarheid en de band tussen generaties naar voren. Het begin van de roman zet een sombere maar aangrijpende toon en laat de lezer kennismaken met Rosa en haar grootmoeder tijdens de laatste dagen van december, terwijl zij in de sneeuw worstelen. De bejaarde vrouw, broos en blind, spreekt haar wanhoop uit over hun moeilijke reis, terwijl het dappere meisje haar met onwankelbare vastberadenheid ondersteunt. Wanneer zij uiteindelijk het huis van Dona Thereza bereiken, komen de thema’s barmhartigheid en vriendelijkheid naar voren als Rosa het tragische verhaal van het verlies van haar familie vertelt. Het verhaal zinspeelt op de transformerende kracht van liefde en steun, terwijl Rosa en haar grootmoeder allebei een nieuwe plek zoeken in een wereld die hen onvriendelijk heeft behandeld. Deze eerste blik op hun benarde situatie legt de basis voor een verhaal dat zich ontvouwt met emotionele diepgang en maatschappijkritiek.