„A Gratidão” Camila Castelo Branco to powieść napisana prawdopodobnie w połowie XIX wieku. Fabuła krąży wokół przeciwności, jakie spotykają młodą dziewczynę imieniem Rosa oraz jej starą, niewidomą babkę, zmuszone szukać schronienia u współczującej damy, dony Therezy. Ich droga naznaczona jest skrajnymi trudnościami, potęgowanymi przez srogą zimę, i wydobywa motywy hartu ducha, wdzięczności oraz więzi międzypokoleniowej. Początek powieści nadaje ponury, a zarazem wzruszający ton, przedstawiając czytelnikom Rosę i jej babkę w ostatnich dniach grudnia, zmagające się ze śniegiem. Słaba i niewidoma staruszka wyraża rozpacz z powodu uciążliwej wędrówki, podczas gdy odważna dziewczyna wspiera ją niezłomną determinacją. Gdy wreszcie docierają do domu dony Therezy, na plan pierwszy wysuwają się miłosierdzie i dobroć, a Rosa opowiada tragiczną historię straty swojej rodziny. Narracja sugeruje przemieniającą moc miłości i wsparcia, gdy Rosa i babka szukają nowego miejsca w świecie, który nie był dla nich łaskawy. Ten wstępny obraz ich niedoli kładzie podwaliny pod opowieść o emocjonalnej głębi i społecznym komentarzu.