„Poezja indyjska” Sir Edwina Arnolda to zbiór tłumaczeń i adaptacji klasycznych dzieł literatury indyjskiej, najprawdopodobniej napisanych w końcu XIX wieku. Do tej antologii wchodzą takie ważne utwory jak „Indyjska pieśń o miłości”, oparta na sanskryckim tekście Gity Govindy, a także wybór fragmentów z Mahabharaty oraz różnych orientalnych wierszy. Zbiór eksploruje tematy miłości, oddania i mitologicznych historii, z szczególnym naciskiem na boską historię miłosną Kryšny i Radhy. Wstęp do tej antologii zawiera przedstawienie poety Jayadevy, który bogato opisał przygody i emocjonalne zmiany Kryšny w związku ze swoją ukochaną Radhą. Opisuje też zabawne, ale burzliwe interakcje Kryšny z innymi damami, co otwiera drogę dla tematów tęsknoty i miłości. Wiersze wypełnione są żywymi obrazami świata przyrody, połączonymi z ludzkimi emocjami, gdy Radha czeka na przybycie Kryšny. Tłumaczenia odzwierczają liryczność oryginałów, zachowując przy tym esencję boskiej miłości; stwarzają atmosferę tęsknoty i duchowej głębi, która zaprasza czytelników do zanurzenia się w zawiłe tkaniny indyjskiej tradycji poetycznej.