Hector Berlioz’un “Orkestranın Akşamları” adlı eseri, 1852 yılında yayımlanan bir hikaye koleksiyonudur. Bu satirik eserde Berlioz, sıradan operalar çalarken o kadar sıkılan orkestra üyelerinin performans sırasında birbirlerine hikayeler anlattıklarını tasvir eder. Mozart, Beethoven veya Weber’in başyapıtları çalındığında ise sessizlik hakim olur ve hiçbir hikaye anlatılmaz. Mizah ve keskin zekası aracılığıyla Berlioz, döneminin müzik dünyasını eleştirirken aynı zamanda on dokuzuncu yüzyıl konser hayatına, tiyatro entrikalarına ve kendi sanatsal tutkularına da ışık tutar.