„Juvenilia; Proza lekka” Miguela Cané to zbiór autobiograficznych refleksji i esejów napisanych w końcu XIX wieku. Praca ta odzwierca wspomnienia autora z dzieciństwa oraz doświadczenia ze szkoły internatowej, a także rozmyśla nad radościami i trudnościami młodości. Cané, wybitna postać w argentyńskiej literaturze i polityce, korzysta z własnych wspomnień, by eksplorować szersze tematy dotyczące edukacji, towarzystwa i nostalgii. Na początku „Juvenilia” autor opowiada o swoich pierwszych dniach w Colegio Nacional – instytucji powstałej z pozostałości dawnego klasztoru. Barwnie opisuje swój smutek i samotność, pogorszone przez stratę ojca, a także trudności z adaptacją do surowego środowiska szkolnego – chłodu klasztorowych pomieszczeń oraz rygorystycznego reżimu nauki. W tym nowym otoczeniu znalazł pociechę w literaturze; pasja do czytania powieści przywiodła go do świata przygód i emocji, który rzucał ostre kontrast z monotonią szkolnego życia.