‘De sociale overeenkomst en andere gesprekken’ van Jean-Jacques Rousseau is een fundamenteel werk uit de politieke filosofie dat werd geschreven aan het eind van de 18e eeuw. Het tekst verkent de relatie tussen individuen en de staat en onderzoekt hoe legitieme politieke autoriteit kan worden gevestigd en gerechtvaardigd. Centraal in Rousseaus betoog staat het concept van de sociale overeenkomst: individuen stemmen collectief ermee in om een samenleving te vormen die wordt bestuurd door de algemene wil, gericht op het gemeenschappelijke welzijn. In het begin van het werk stelt Rousseau provocerend dat ‘de mens vrij geboren is; overal echter zit hij in ketenen’, waarmee hij aangeeft hoe sociale en politieke structuren vaak de menselijke vrijheid onderdrukken. Hij vraagt zich af of autoriteit die uit geweld voortkomt legitiem is, en onderscheidt tussen natuurlijke en maatschappelijke banden. Hij stelt dat de familie de eerste vorm van natuurlijke samenleving is, maar dat politieke instellingen moeten zijn gebaseerd op wederzijds akkoord en overeenkomsten. Door deze thema’s te verkennen, legt Rousseau de basis voor een dieper onderzoek naar de aard van vrijheid, de rol van de overheid en de principes die legitieme samenlevingsvormen ondersteunen.