«دربارهٔ ترکیب ادبی» اثر دیونیسیوس هالیکارناسوسی، رسالهای دربارهٔ بلاغت و هنر سخنوری است که احتمالاً در اواخر سدهٔ نخست پیش از میلاد نوشته شده است. این اثر، بهویژه برای خطیبان و نویسندگان aspiring، همچون راهنمایی عمل میکند و مفاهیم اساسیِ آرایش واژگان و فصاحت را در نثر و شعر شرح میدهد. رساله بر اهمیت ترکیب در دستیابی به زیبایی و اثربخشی زبان تأکید میکند و با بهرهگیری از نمونههایی از ادبیات کلاسیک، فنون گوناگون را بررسی میکند. آغاز رساله موضوع بنیادین آن را مطرح میسازد: اهمیت ترکیب در ارتباط مؤثر. دیونیسیوس اثر خود را هدیهای برای روز تولد شاگردش، روفوس، معرفی میکند و تفاوت میان محتوای سخن و هنرپردازی در بیان آن را توضیح میدهد. او ساختار بحث خود را ترسیم میکند؛ بحثی که ماهیت ترکیب، شکلهای گوناگون آن و تأثیر این شکلها بر اثرگذاری کلی آثار ادبی را دربر خواهد گرفت. افزون بر این، نویسنده به ظرافتهای انتخاب و آرایش واژگان اشاره میکند و زمینه را برای بررسی ژرف عناصرِ مؤثر در آفرینش بیانی ادبی و گیرا فراهم میسازد.