‘De schoonheid die tabak rookte’ van Aleksandr Sergeevich Pushkin is een poëtisch werk dat dateert uit de vroege 19e eeuw en dat past in de romantische literatuur. Het gedicht gaat over thema’s als schoonheid, verlangen en de bijzondere aantrekkingskracht van tabakrook, terwijl er ook wordt gekeken naar de tegenstelling tussen de aantrekkingskracht van de natuur en menselijke verlangens. De verteller is gefascineerd door een mooie vrouw genaamd Klimena en betreurt haar ongewone voorkeur voor tabakrook in plaats van traditionele bloemen. Hij beschrijft een reeks vreemdsoortige beelden die de keuze van deze vrouw contrasteren met die van andere personages – van een oude professor tot een jonge dragonier, ieder verdiept in zijn eigen tabaksrituelen. Tijdens het gedicht uitdrukt de verteller zijn verlangen om te veranderen en fantaseert erover dat hij zelf de tabak zou kunnen zijn die deze vrouw zo liefdeert; dit illustreert een mengeling van verlangen en melancholie. Uiteindelijk wordt de essentie van onbereikbare liefde vastgelegd: bewondering gecombineerd met berusting over de bitterzoete aard van verlangen.