„Piękna, która wdychała tytoń” Aleksandra Sergiejewicza Puszkinia to poetyczne dzieło powstałe na początku XIX wieku, należące do okresu literatury romantycznej. W tym wierszu poruszają się tematy piękna, pragnienia oraz nietypowego uroku związanego z używaniem tytoniu; autor eksploruje kontrasty między przyrodowym urokami a ludzkimi żądaniami. Wiersz opowiada o mówiącym, który jest pod wrażeniem pięknej kobiety imienem Klimena i smutkuje z powodu jej nietypowej preferencji – wdychania tytoniu zamiast tradycyjnych kwiatów, które kiedyś tak lubiła. Autor wykorzystuje różne fantazyjne obrazy, porównując wybór tej kobiety z zachowaniami różnych postaci: od starszego profesora po młodego dragona, każdy z nich pochłonięty swoimi własnymi rytualami związanymi z tytoniem. W całym tekście mówiący wyraża pragnienie zmiany, fantazując o tym, by stać się tym „tytoniem”, który tak bardzo ceni ta kobieta; to ilustruje połączenie pragnienia i melancholii. Ostatecznie wiersz oddaje esencję niemogącego się zrealizować miłości, pokazując zarówno podziw, jak i przyjęcie gorycznej natury tego rodzaju tęsknoty.