Aleksandr Sergeevich Puşkin’in “Tütün Koklayan Güzellik” adlı şiiri, 19. yüzyılın başlarında yazılmış ve edebiyatın Romantik dönemiyle örtüşen bir eserdir. Bu şiir, güzellik, arzu ve tütün kullanımının getirdiği tuhaf çekicilik temalarını ele alır; doğanın cazibesi ile insanların arzuları arasındaki karşıtlıkları incelemektedir. Şiirde, Klimena adında güzel bir kadına hayran kalan bir anlatıcı yer alır ve bu kadının bir zamanlar tercih ettiği geleneksel çiçekler yerine tütün içmeyi sevmesinden yakınır. Anlatıcı, yaşlı bir profesörden genç bir süvariye kadar, her biri kendi tütün ritüellerine dalmış çeşitli karakterlerle bu tercihi karşılaştırır. Şiir boyunca anlatıcı, dönüşüm arzusuyla doludur ve kadının bu kadar çok sevdiği o “tütün” olmayı hayal eder; bu da arzu ile melankolinin birleşimini yansıtmaktadır. Sonuç olarak, şiir ulaşılamaz bir aşkın özünü yakalar ve hem hayranlığı hem de bu tür bir özlemin acı-tatlı doğasına karşı duyulan teslimiyeti ortaya koyar.