کتاب «شیمی آشپزی» اثر دبلیو. متیو ویلیامز، اثری علمی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر رابطهٔ پیچیدهٔ میان شیمی و شیوههای آشپزی را بررسی میکند و میکوشد درکی علمی از فرایندهای پختوپز و آمادهسازی غذا در اختیار خوانندگان بگذارد. کتاب بر اهمیت دانش در تبدیل آشپزخانه به فضایی برای نوآوری، بهجای آشپزی صرفاً مبتنی بر سنت، تأکید میکند. آغاز کتاب نشان میدهد که نویسنده قصد دارد کمبود پژوهش علمی در زمینهٔ آشپزی را بررسی کند. ویلیامز اصول بنیادی روشهای گوناگون پختوپز را، با شروع از جوشاندن آب، شرح میدهد و تأکید میکند که فرایندهای روزمرهٔ آشپزی را میتوان از طریق شیمی درک کرد. او دگرگونیهایی را که هنگام پختوپز رخ میدهند، و نیز پیامدهای عملی آنها برای طعم و ارزش غذایی توضیح میدهد و از خواننده میخواهد در شیوههای متعارف آشپزی بازنگری کند. نویسنده وعده میدهد که با درک بهتر علم زیربنایی، آشپزها میتوانند هم کارایی و هم طعم غذاهای خود را در فعالیتهای آشپزیشان بهبود بخشند.