„Opowieści kozackie” Nikołaja Wasiljewicza Gogola to zbiór opowiadań napisanych na początku XIX wieku. Ta pełna życia narracja zagłębia się w życie Kozaków i otaczający ich folklor, ukazując ich humor, odwagę oraz bogactwo kulturowe poprzez obrazy wiejskiej codzienności. Opowieści łączą elementy komedii i legendy, oddając istotę życia chłopskiego na Małej Rusi, ze szczególnym uwzględnieniem takich postaci jak kowal Wakula i czarująca Oksana. Początek opowiadania zatytułowanego „Noc wigilijna” przenosi czytelnika w malowniczą zimową noc, rozświetloną czystym, rozgwieżdżonym niebem i przenikniętą atmosferą nadchodzącego święta. Gdy Kozak Czub przygotowuje się do opuszczenia domu i udania się na bożonarodzeniowe spotkanie, diabeł figlarnie pojawia się na scenie i kradnie księżyc, by pogrążyć świat w ciemności. Opowieść rozwija się, gdy Czub styka się z rozmaitymi przejawami magii i folkloru, a w tle pojawiają się wątki romantyczne: diabelskie sztuczki wpływają na życie mieszkańców wsi, szczególnie młodego Wakuli, zakochanego w Oksanie. Połączenie humoru, elementów nadprzyrodzonych i bogatego tła kulturowego nadaje ton kolejnym opowieściom.