„Epidemie średniowieczne” autorstwa J.F.C. Heckera to dzieło historyczne napisane w połowie XIX wieku. Książka opisuje trzy istotne epidemie, które w średniowieczu nawiedziły Europę – przede wszystkim Czarną Smert, a także manię tańczenia i chorobę potliwości. Hecker stara się wyjaśnić wpływ tych katastrof na zdrowie publiczne oraz reakcje społeczności na nie, rozpatrując związek między wiedzą medyczną a zachowaniem ludzi w tym okresie. Wstęp do książki stanowi przygotowanie do dogłębnego rozważania tematu Czarnej Smierci, jednej z najgwałtowniejszych pandemii w historii. Hecker zaczyna od analizy historycznego kontekstu tej epidemii, podkreślając ignorancję i superstycje, które w średniowieczu miały wpływ na percepcję chorób przez ludzi. W następnych częściach opisuje makabryczne objawy zarazy, ogromny strach, jaki wywołała, oraz niewystarczające działania władz medycznych. Autor apeluje do prowadzenia gruntownych badań historycznych nad epidemiami, aby lepiej zrozumieć, jak społeczność może radzić sobie z podobnymi kryzysami w przyszłości, łącząc lekcje z przeszłości z aktualną wiedzą medyczną i polityką zdrowia publicznego.