«Праз шаснаццатае стагоддзе» Артура Графа — літаратуразнаўчае даследаванне, напісанае ў пачатку XX стагоддзя. У творы разглядаюцца тэмы петраркізму і антыпетраркізму ў эпоху італьянскага Адраджэння, з акцэнтам на складаныя ўзаемаадносіны паміж паэтамі і іх натхняльнікамі, асабліва на працяглы ўплыў Петраркі. Граф даследуе не толькі літаратурныя стылі і настроі таго часу, але і культурную ды грамадскую дынаміку, якая фармавала паэтычны ландшафт. У пачатку тэксту закладаецца аснова для гэтага даследавання праз увядзенне паняцця петраркізму як дамінуючай сілы ў італьянскай літаратуры XVI стагоддзя. Граф апісвае, як гэтая плынь, якая шануе Петрарку як літаратурнага майстра, праяўляецца ў розных формах пераймання ў пакаленнях паэтаў. Ён прызнае крытыку і рэакцыю на гэтае ўсёпаглынальнае шанаванне, што прывяло да ўзнікнення антыпетраркізму як супрацьстаяння канвенцыям, усталяваным паслядоўнікамі Петраркі. Дзякуючы грунтоўнаму аналізу Граф імкнецца разабраць гэтыя канкуруючыя літаратурныя плыні і іх культурныя наступствы, прапануючы разуменне больш шырокага наратыву гісторыі літаратуры Адраджэння.