„Nauka i edukacja: eseje” Thomasa Henry’ego Huxleya to zbiór tekstów napisanych w końcu XIX wieku, dotyczących różnych tematów związanych z filozofią nauki i edukacji. Eseje ilustrują poglądy Huxleya na temat znaczenia nauki empirycznej i racjonalnego myślenia w edukacji, podkreślając, jak one mogą pomóc w zrozumieniu rzeczywistości i angażować uczniów w proces uczenia się. Na początku zbioru Huxley opisuje spadkobądztwo Josepha Priestleya, podkreślając jego wkład zarówno w naukę, jak i teologię. Pierwszy tekst reflektuje nad oddaniem Priestleya racjonalnemu badaniu oraz promocją naukowego podejścia jako nieodłącznej części edukacji. Huxley podkreśla potencjal transformacyjny fizyki i biologii, argumentując za włączenie tych dyscyplin do programów szkolnych, aby rozwijać myślenie krytyczne i pogłębiać zrozumienie świata naturalnego. To stanowi przygotowanie do rozpatrzenia szerszych tematów zawartych w zbiorze, dotyczących wzajemnego oddziaływania nauki, filozofii i praktyki edukacyjnej.
Zbiór esejów, tom III.