«Лаакаон: Эсэ пра межы жывапісу і паэзіі» Готхольда Эфраіма Лесінга — філасофскі трактат, у якім даследуюцца ўзаемаадносіны паміж выяўленчым мастацтвам і паэзіяй; верагодна, ён быў напісаны ў канцы XVIII стагоддзя. У гэтай працы разглядаецца, чым адрозніваюцца жывапіс і паэзія ў адлюстраванні прыгажосці і ўздзеянні на эмоцыі гледачоў і чытачоў. Лесінг звяртаецца да антычнага вобраза Лаакаона, каб праілюстраваць свае думкі, закранаючы тэмы выразнасці, прыгажосці і абмежаванняў, уласцівых кожнаму з гэтых відаў мастацтва. Пачатак «Лаакаона» закладае аснову для крытыкі Лесінгам папярэдніх мастацкіх інтэрпрэтацый, асабліва ў дачыненні да адлюстравання пакут у творах мастацтва ў параўнанні з іх адлюстраваннем у паэзіі. Ён уводзіць ідэю, што і жывапіс, і паэзія ствараюць унікальныя ілюзіі прысутнасці, аднак выклікаюць пачуцці рознымі сродкамі: жывапіс абапіраецца на візуальнае адлюстраванне, а паэзія дзейнічае праз апісанне і апавяданне. Спасылаючыся на прыклады класічнага мастацтва і літаратуры, ён падкрэслівае, што ў выяўленчым мастацтве прыгажосць павінна пераважаць нават пры адлюстраванні такіх моцных эмоцый, як боль. Лесінг рыхтуе глебу для больш глыбокага аналізу мастацкай выразнасці і яе значэння для разумення чалавечага досведу, асабліва праз выкарыстанне міфа пра Лаакаона як цэнтральнага прыкладу.
Пераклад: «Лаакоон».