„Laocoön: Een essay over de grenzen van schilderkunst en dichtkunst” van Gotthold Ephraim Lessing is een filosofische verhandeling die de relatie tussen beeldende kunst en poëzie onderzoekt en waarschijnlijk aan het einde van de achttiende eeuw is geschreven. Dit werk gaat diep in op de verschillen tussen schilderkunst en poëzie in hun weergave van schoonheid en hun uitwerking op de emoties van het publiek. Lessing bestudeert de figuur van Laocoön uit de oudheid om zijn standpunten toe te lichten en behandelt thema’s als expressie, schoonheid en de beperkingen die inherent zijn aan elke kunstvorm. Het begin van „Laocoön” legt de basis voor Lessings kritiek op eerdere artistieke interpretaties, in het bijzonder met betrekking tot de uitbeelding van lijden in kunstwerken tegenover die in de poëzie. Hij introduceert het idee dat zowel schilderkunst als poëzie unieke illusies van aanwezigheid scheppen, maar gevoelens op verschillende manieren oproepen: schilderkunst berust op visuele weergave, terwijl poëzie werkt door middel van beschrijving en vertelling. Aan de hand van voorbeelden uit de klassieke kunst en literatuur benadrukt hij dat schoonheid in de beeldende kunst moet overheersen, zelfs wanneer intense emoties zoals pijn worden afgebeeld. Lessing bereidt de weg voor een diepgaandere analyse van artistieke expressie en de implicaties daarvan voor het begrip van de menselijke ervaring, met name door de mythe van Laocoön als centrale casestudy toe te passen.
Vertaling van: Laokoon.