„Laokoon: Esej o granicach malarstwa i poezji” Gottholda Ephraima Lessinga to traktat filozoficzny badający relacje między sztukami wizualnymi a poezją, prawdopodobnie napisany pod koniec XVIII wieku. Dzieło to analizuje, czym różnią się malarstwo i poezja w przedstawianiu piękna oraz w oddziaływaniu na emocje odbiorców. Lessing przygląda się starożytnej postaci Laokoona, aby zilustrować swoje poglądy, poruszając tematy ekspresji, piękna i ograniczeń właściwych każdej z tych form artystycznych.” Początek „Laokoona” kładzie podwaliny pod krytykę wcześniejszych interpretacji artystycznych dokonaną przez Lessinga, zwłaszcza w odniesieniu do wyrażania cierpienia w dziełach sztuki w porównaniu z jego przedstawianiem w poezji. Wprowadza on pogląd, że zarówno malarstwo, jak i poezja tworzą wyjątkowe iluzje obecności, lecz wywołują uczucia za pomocą odmiennych środków: malarstwo opiera się na przedstawieniu wizualnym, podczas gdy poezja działa poprzez opis i narrację. Przywołując przykłady sztuki i literatury klasycznej, podkreśla, że w sztukach wizualnych piękno powinno dominować nawet wtedy, gdy przedstawiane są intensywne emocje, takie jak ból. Lessing przygotowuje grunt pod pogłębioną analizę ekspresji artystycznej i jej znaczenia dla rozumienia ludzkiego doświadczenia, szczególnie poprzez wykorzystanie mitu o Laokoonie jako centralnego studium przypadku.
Tłumaczenie: Laokoon.