«لائوکون: جستاری دربارهٔ حدود نقاشی و شعر» اثر گوتولد افرایم لسینگ، رسالهای فلسفی است که رابطهٔ میان هنرهای بصری و شعر را بررسی میکند و احتمالاً در اواخر سدهٔ هجدهم نوشته شده است. این اثر به تفاوت نقاشی و شعر در بازنمایی زیبایی و تأثیرگذاری بر احساسات مخاطب میپردازد. لسینگ برای تبیین دیدگاههای خود، شخصیت باستانی لائوکون را بررسی میکند و به موضوعاتی چون بیان، زیبایی و محدودیتهای ذاتی هر یک از قالبهای هنری میپردازد. آغاز «لائوکون» زمینهٔ نقد لسینگ بر تفسیرهای هنری پیشین را فراهم میکند؛ بهویژه در مورد بیان رنج در آثار هنری در مقایسه با بیان آن در شعر. او این ایده را مطرح میکند که نقاشی و شعر هر دو توهمهای منحصربهفردی از حضور ایجاد میکنند، اما احساسات را از راههای متفاوتی برمیانگیزند؛ نقاشی به بازنمایی بصری متکی است، در حالی که شعر از طریق توصیف و روایت عمل میکند. او با استناد به نمونههایی از هنر و ادبیات کلاسیک تأکید میکند که زیبایی باید در هنرهای بصری غلبه داشته باشد، حتی هنگامی که احساسات شدیدی مانند درد به تصویر کشیده میشوند. لسینگ زمینه را برای تحلیلی عمیقتر از بیان هنری و پیامدهای آن برای درک تجربهٔ انسانی فراهم میسازد، بهویژه از طریق بهکارگیری اسطورهٔ لائوکون بهعنوان مطالعهٔ موردی محوری.
ترجمهٔ «لائوکوئون».