„Historia opery” autorstwa E. Markhama Lee to dzieło historyczne napisane na początku XX wieku. Praca ta zajmuje się rozwojem i transformacją opery jako formy sztuki, odnosząc się do jej pochodzeń, ewolucji, kluczowych uczestników w jej rozkwicie oraz różnych narodowych stylów opery. Książka jest zarówno przyjaznym wprowadzeniem, jak i źródłem informacji; obejmuje najważniejszych kompozytorów, style muzyczne, reformy oraz praktyki wykonawcze w operze, a także oferuje poradę dla słuchaczy i studentów. Jej adresatami mogą być zarówno zainteresowani amatorzy, jak i poważni uczniowie szukający aktualnego i łatwo zrozumiałego przeglądu tradycji opery. W rozpoczęciu „Historii opery” autor przedstawia operę jako złożoną, w pewnym stopniu sztuczną, ale wyjątkowo wyrazistą formę sztuki, odróżniając ją od dramatu mównego dzięki zależności od muzyki, która pomaga podkreślić emocje i opowieść. Po rozpatrzeniu trudności z określeniem definicji opery autor podkreśla jej esencjalną cechę: jest to dramat sceniczny, w którym muzyka stanowi nie tylko element dekoracyjny, ale kluczowy element całości. Dalej tekst opisuje historię rozwoju opery, prezentując najważniejsze innowacje, reformy oraz narodowe style opery – od pierwszych eksperymentów we Włoszech po repertuary Niemiec, Francji i Anglii. Opowieść dotyczy także roli takich kluczowych reformatorów jak Monteverdi, Gluck i Wagner, pokazuje cykliczną naturę trendów i zmian w operze oraz podkreśla wagę zrozumienia zarówno muzyki, jak i treści dramatycznej, aby w pełni docenić znaczenie opery.