E. Markham Lee’nin “Operanın Hikayesi” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış bir tarihi çalışmadır. Bu eser, operanın bir sanat biçimi olarak gelişimini ve dönüşümünü inceleyerek kökenlerini, evrimini, önemli katkıda bulunan isimleri ve çeşitli ulusal okulları ele alır. Hem kolayca anlaşılabilir bir giriş niteliği taşıyan hem de referans olarak kullanılabilen bu kitap, operadaki önemli bestecileri, stilleri, reformları ve performans uygulamalarını kapsarken aynı zamanda dinleyicilere ve öğrencilere rehberlik de sunar. Muhtemel okuyucu kitlesi, operan geleneği hakkında güncel ve anlaşılır bir bilgi edinmek isteyen amatörlerden daha ciddi düzeydeki öğrencilere kadar uzanmaktadır. “Operanın Hikayesi”nde operan, sürekli müziğe dayanarak duyguları ve hikaye anlatımını vurgulaması nedeniyle sözlü tiyatrodan ayrılan, karmaşık ve bir ölçüde yapay olmakla birlikte son derece ifade gücü yüksek bir sanat biçimi olarak tanımlanır. Operanın tanımının zorluğu üzerine yapılan tartışmalarla başlayan eser, müziğin sadece dekoratif değil, temel ve vazgeçilmez bir unsur olduğu operanın özünü vurgular. Daha sonra kitap, İtalya’daki ilk denemelerden Almanya, Fransa ve İngiltere’nin repertuarlarına kadar operanın tarihsel gelişimini anlatır; Monteverdi, Gluck ve Wagner gibi önemli reformcuların rolünü ele alır ve operadaki eğilimlerin ve reformların döngüsel doğasını gösterir. Operanın önemini tam olarak kavrayabilmek için hem müziği hem de dramatik içeriği anlamanın gerekliliğini vurgular.