Książka S. P. Melgunowa „Czerwony terror w Rosji” jest historiograficznym opracowaniem napisanym na początku XX wieku. Autor analizuje, jak bolszewicki ustrój budował i usprawdzał mechanizmy represji – przede wszystkim Czekę – poprzez udział zakładników, masowe egzekucje oraz ideologiczne apelacje do stosowania „czerwonego terroru”. Wykorzystując dekrety, apele prasowe, świadectwa osób obecnych na miejscach zdarzeń oraz materiały z całej Rosji i Ukrainy, autor dowodzi, że terroryzm był celową polityką, a nie spontanicznym wybuchem ludowego gniewu. Na początku książki znajduje się notatka tłumacza oraz krótki portret autora jako historyka i aktywisty prześladowanego przez sowiecki reżim. W introdukcji narrator odrzuca koncepcję indywidualnego terroryzmu, odnosząc się do pytania rozmówcy w kawiarni, dlaczego nikt nie zabija bolszewickich liderów; twierdzi, że takie działania tylko doprowadziłyby do masowych represji wobec zakładników. W pierwszym rozdziale opisuje się, jak po pierwszych atakach na bolszewickich urzędników państwo instytucjonalizowało procedury udziałania w zakładaniu zakładników oraz odwetowych strzelanin; dokładnie przedstawione są nocne koszty strachu w moskiewskim więzieniu Butyrka, a także podobne represje w innych regionach, w których ofiarami byli również kobiety i dzieci. Zacytowano nawet protest Piotra Kropotkina przeciwko takiej polityce. Drugi rozdział kwestionuje oficjalne twierdzenia o tym, że terroryzm był „przymusowany” przez wrogów; autor analizuje szybkie przywrócenie śmierci karnej, wydawane bezpośrednio rozkazy do strzelania oraz apele prasowe do „odpłacania krwią za krew”. Na koniec prezentowana jest dyrektywa Pietrowskiego o stosowaniu masowego terroryzmu oraz rozwój sieci Czeki na całym terytorium kraju, która wypierła lokalne soviety. W rozdziale trzecim Czeka opisuje się jako organ przeznaczony do niszczenia wrogów, a nie do ich sądzenia; przytacza się kryterium winy zbudowane na klasowym podziale i kwestionuje oficjalne statystyki, wskazując na zaniedbawane doniesienia o masakrach oraz represjach przeciwko strajkom i zamieszkom od Kijowa i Odessy po Astrachan i Turkiestan.