The red terror in Russia, S. P. Melgunov tarafından yazılmış, 20. yüzyılın başlarında kaleme alınmış bir tarihî anlatıdır. Bolşevik devletin—her şeyden önce Çeka aracılığıyla—rehineler, kitlesel infazlar ve «Kızıl Terör» çağrılarıyla bir baskı makinesini nasıl kurduğunu ve meşrulaştırdığını inceler. Kararnameler, basın çağrıları, tanık ifadeleri ve Rusya ile Ukrayna’nın dört bir yanından dava malzemesine dayanarak çalışma, terörün halk öfkesinin kendiliğinden bir patlaması değil, kasıtlı bir politika olduğunu savunur. Kitabın açılışı, bir çevirmen notu ve yazarı Sovyet rejimi tarafından zulme uğramış bir tarihçi-eylemci olarak kısaca resmeden bir portre sunar; ardından anlatıcının, bir kafe muhatabının neden kimsenin Bolşevik önderleri öldürmediğini sorması üzerine bireysel terörizmi reddettiği—böyle eylemlerin yalnızca rehinelere karşı kitlesel misillemeleri tetikleyeceğini savunduğu—bir girişe geçer. I. Bölüm, Bolşevik görevlilere yönelik erken saldırıların ardından devletin rehine almayı ve misilleme infazlarını nasıl kurumsallaştırdığını ayrıntılandırır; Moskova’daki Butırka hapishanesinde korku gecelerini ve taşrada benzer misillemeleri, kurbanlar arasında kadınlar ve çocuklar da olmak üzere canlı biçimde betimler; hatta Pyotr Kropotkin’in rehine politikasına karşı protestosu alıntılanır. II. Bölüm, terörün düşmanlar tarafından «zorlandığı» resmi iddiasına karşı çıkar; ölüm cezasının hızla geri getirilmesini, infaz emirlerini ve basının «kana kan» çağrılarını izler; Petrovski’nin kitlesel terör uygulanmasına dair yönergesi ve sovyetleri gölgede bırakan ülke çapında bir Çeka ağının yükselişiyle doruğa ulaşır. III. Bölüm’ün başlangıcı Çeka’yı düşmanları yargılamak değil yok etmek için bir organ olarak tanımlar, Latsis’in suçluluk için sınıf temelli ölçütünü alıntılar ve Kiev ile Odessa’dan Astrahan ve Türkistan’a kadar yeterince bildirilmeyen katliamlar ile grev ve isyanlara yönelik bastırmaları göstererek resmi istatistiklere itiraz eder.