«صد حکایت لافونتن» اثر ژان دو لافونتن، مجموعهای از حکایتهایی است که در اواخر قرن هفدهم نوشته شدهاند. این اثر مجموعهای از داستانهای اخلاقی جذاب را ارائه میکند که حیوانات انسانوار در آنها نقش دارند و هر یک درسهایی جاودانه دربارهٔ طبیعت و رفتار انسان به تصویر میکشند. حکایتها اغلب بر الگوهای گوناگون شخصیتی، مانند روباه حیلهگر، مورچهٔ سختکوش و ملخ نادان، تمرکز دارند و خردی موجز را در لفافهای از بذلهگویی و طنز به خوانندگان عرضه میکنند. بخش آغازین مجموعه، چندین حکایت را معرفی میکند که لحن سبک داستانگویی لافونتن را شکل میدهند. این بخش با «ملخ و مورچه» آغاز میشود؛ جایی که ملخ بیخیال با فرارسیدن زمستان با پیامدهای تنبلی تابستانی خود روبهرو میشود، در حالی که مورچه سختکوشی کرده است. حکایتهای دیگری همچون «دزدان و خر»، «گرگ در اتهامزنی به روباه» و «شیر و خر در شکار» نیز در پی آن میآیند و مضامینی چون طمع، فریب و حماقت را در میان شخصیتهای حیوانی به نمایش میگذارند. هر داستان با درسی اخلاقی درهمتنیده است و ازاینرو نهتنها سرگرمکننده، بلکه تأملبرانگیز نیز هست و سنتی غنی از حکایتگویی را بنیان مینهد که طی قرنها همچنان طنینانداز بوده است.