‘Los espectros: Novellen breves’ van Leonid Andreyev is een verzameling korte verhalen die werden geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het werk gaat diep in op het thema van waanzin en het leven van mensen die aan de rand van de samenleving leven, met name de interacties en ervaringen van patiënten in een psychiatrische kliniek. Door middel van verschillende personages worden complexe emoties en de dunne grens tussen gezond verstand en waanzin verkend. In het openingsverhaal wordt Egor Timofeievich Pomerantzev voorgesteld: de plaatselijke onderdirecteur van een administratiekantoor die als onherstelbaar gek wordt beschouwd. Vanwege zijn lange diensttijd en het verslechterende mentale gestel wordt hij naar een privépsychiatrische kliniek gestuurd, waarbij geld wordt ingezameld ten behoeve van zijn behandeling. De sfeer in de kliniek wordt levendig beschreven: er heerst stilte, routine en uiteenlopend gedrag bij de patiënten, inclusief Pomerantzev, die tussen momenten van helderheid en afstandelijkheid van de werkelijkheid heen en weer schommelt. Het verhaal legt de basis voor een verkering van Pomerantzevs relatie met andere patiënten en het personeel, evenals zijn innerlijke conflicten en waanideeën, waardoor de komende verhalen een emotionele toon krijgen.