„Losy spektrów: Opowiadania krótkie” Leonaida Andriejewa to zbiór opowiadań napisanych na początku XX wieku. Prace te dotyczą tematu szaleństwa oraz życia osób żyjących na marginesie społeczności, z szczególnym akcentem na interakcje i doświadczenia pacjentów w psychiatrycznej klinice. Poprzez różnych bohaterów opowiadania eksplorują złożone emocje oraz cieniutką granicę pomiędzy zdrowiem umysłu a szaleństwem. W openingu zbioru poznajemy Egora Timofiejewicza Pomerantzewa, zastępcę dyrektora lokalnego urzędu, który uznany został za nieodwracalnie chorowego na umyśle. Ze względu na długą służbę oraz pogorszający się stan zdrowia jest przesłany do prywatnej kliniki psychiatrycznej, finansowanej dzięki zbiórce pieniędzy zorganizowanej na jego rzecz. Atmosfera w klinice jest wyraznie opisana – dominują cisza, rutyna oraz różne zachowania pacjentów, wliczając Pomerantzewa, który przechodzi pomiędzy chwilami jasności umysłu a odosobnienia się od rzeczywistości. Opowieść nawiązuje do relacji Pomerantzewa z innymi pacjentami i personalem, a także do jego wewnętrznych konfliktów i iluzji, tworząc przy tym ponure, dramatyczne tło dla kolejnych historii.