«اشباح: رمانهای کوتاه» اثر لئونید آندرییف، مجموعهای از داستانهای کوتاه است که در اوایل قرن بیستم نوشته شدهاند. این اثر به موضوع جنون و زندگی کسانی میپردازد که در حاشیههای جامعه به سر میبرند و بهویژه بر تعاملات و تجربههای بیماران یک درمانگاه روانپزشکی تمرکز دارد. داستانها از طریق شخصیتهای گوناگون، احساسات پیچیده و مرز باریک میان سلامت عقل و دیوانگی را بررسی میکنند. در آغاز مجموعه با یگور تیموفییویچ پومرانتسف، معاون رئیس یک اداره محلی، آشنا میشویم که دیوانهای لاعلاج تشخیص داده شده است. او به دلیل سالها خدمت و وخیمتر شدن وضعیت روانیاش، به یک درمانگاه خصوصی روانپزشکی فرستاده میشود که هزینههای آن از محل اعانهای که برای او جمعآوری شده، تأمین میگردد. فضای درمانگاه بهطرزی زنده توصیف میشود؛ فضایی آکنده از سکوت و روزمرگی و رفتارهای متفاوت بیماران، از جمله پومرانتسف که میان لحظات هشیاری و گسست از واقعیت در نوسان است. روایت، بررسی رابطه پومرانتسف با بیماران دیگر و کارکنان، و نیز کشمکشهای درونی و هذیانهای او را پیشاپیش نوید میدهد و بدینسان لحنی تأثیرگذار برای داستانهای پیشِ رو ایجاد میکند.