«De Essentia Patris Et Filii» van J.-P. Migne is een theologische verhandeling die in de vroegmoderne periode is geschreven. Het boek dient als een verdediging tegen ketterse interpretaties van de aard van de Vader en de Zoon binnen de christelijke leer. Het bevat een uitvoerige bespreking van de verhouding tussen de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, met als doel het traditionele begrip van de Drie-eenheid te verduidelijken. De inhoud van het boek draait om belangrijke theologische stellingen die geworteld zijn in de Bijbelse geschriften, waarbij de goddelijke verhouding tussen de Vader en de Zoon wordt benadrukt, evenals de betekenis van de Heilige Geest in deze context. Het behandelt en weerlegt verschillende ketterse beweringen en interpretaties die het begrip van de Drie-eenheid kunnen vertekenen. Bovendien put het uit fundamentele christelijke teksten en bevestigt het de eenheid en het naast elkaar bestaan van Christus en God. Door Schrift en theologische uiteenzetting te combineren, probeert Migne het orthodoxe geloof te versterken tegenover opkomende afwijkende opvattingen.