„De Essentia Patris Et Filii” autorstwa J.-P. Migne’a to traktat teologiczny napisany we wczesnym okresie nowożytnym. Książka stanowi obronę przed heretyckimi interpretacjami natury Ojca i Syna w doktrynie chrześcijańskiej. Zawiera szczegółowe rozważania na temat relacji między Ojcem, Synem i Duchem Świętym, mające na celu wyjaśnienie tradycyjnego rozumienia Trójcy Świętej. Treść książki koncentruje się wokół kluczowych twierdzeń teologicznych zakorzenionych w Piśmie Świętym, podkreślając boską relację między Ojcem a Synem, a także znaczenie Ducha Świętego w tym kontekście. Autor omawia i odpiera różne heretyckie twierdzenia i interpretacje, które mogą wypaczać rozumienie Trójcy Świętej. Ponadto czerpie z fundamentalnych tekstów chrześcijańskich, stwierdzając jedność i współistnienie Chrystusa i Boga. Łącząc cytaty z Pisma Świętego z wykładem teologicznym, Migne stara się umocnić ortodoksyjną wiarę w obliczu pojawiających się poglądów sprzeciwiających się jej.