„Oksfordzka antologia wierszy łacińskich” autorstwa H.W. Garroda to naukowa zbiórka poezji łacińskiej obejmująca utwory od najwcześniejszych fragmenatów aż po V wiek n.e.; została pierwszy raz opublikowana na początku XX wieku. W tej kolekcji wykluczono epicką i dramatyczną poezję, skupiając się raczej na innych formach, takich jak utwory liryczne i dydaktyczne; wybór tekstów dokonano z wielką starannością, aby uwidocznić najważniejsze fragmenty literatury rzymskiej. Celem książki jest zaprezentowanie czytelnikom bogatej i zróżnicowanej tradycji poezji łacińskiej, podkreślając piękno i różnorodność tej starożytniej formy literackiej. Na początku antologii autor w przedmówie opisuje kryteria wyboru tekstów, wyjaśniając tematyczne ograniczenia zbioru – wykluczono np. satyrę, natomiast uwzględniono kluczowe utwory autorów takich jak Enniusz oraz pierwszych tragediopisarzy. Wstęp daje kontekst pochodzeniu poezji łacińskiej, odnosząc jej korzenie do primitywnych ceremonii religijnych oraz wpływów, które miały na jej rozwoj, wliczając transformację z rytualnych form wypowiedzi w dzieła wybitnych poetów, jak Vergiliusz. Pierwszy rozdział tej antologii umożliwia czytelnikom zrozumienie złożoności poezji rzymskiej oraz jej kulturowych aspektów, przygotowując ich do dalszego odkrywania różnorakich form tego rodzaju literatury.