H. W. Garrodning “The Oxford Book of Latin Verse” asari lotin she’riyatining eng qadimgi parchalaridan tortib milodiy V asrgacha bo‘lgan ijod namunalarini qamrab olgan ilmiy antologiya bo‘lib, ilk bor XX asr boshlarida nashr etilgan. Mazkur to‘plam epik va dramatik she’riyatni ataylab chetlab o‘tib, lirik va didaktik asarlar kabi boshqa shakllarga e’tibor qaratadi hamda Rim adabiyotidagi eng muhim she’riy parchalarni ajratib ko‘rsatadigan sinchkov tanlovni taqdim etadi. Kitob o‘quvchilarga lotin she’riy an’analarining mazmunli tasvirini berishni, ushbu qadimiy adabiy shaklda namoyon bo‘ladigan ifoda go‘zalligi va rang-barangligini ta’kidlashni maqsad qiladi. Antologiya boshida muallif so‘zboshida tanlov mezonlarini bayon qilib, to‘plamning tematik chegaralarini tushuntiradi: unda satira singari ayrim janrlar chiqarib tashlangan, Enniy va ilk tragediyachilar kabi mualliflarning muhim parchalari esa kiritilgan. Kirish qismida lotin she’riyatining kelib chiqishi, uning ildizlari ibtidoiy diniy marosimlargacha borib taqalishi hamda taraqqiyotini shakllantirgan ta’sirlar, jumladan, kohinlarning afsunlaridan Vergiliy kabi mashhur shoirlar ijodigacha bo‘lgan o‘tish jarayoni izohlanadi. Boshlang‘ich qism Rim she’riyatining murakkabliklari va uning madaniy oqibatlarini anglash uchun poydevor yaratib, o‘quvchilarni keyin keladigan turfa she’riy taassurotlarga tayyorlaydi.