«در مراکش» اثر ادیت وارتون، سفرنامهای است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این کتاب سفر وارتون در مراکش را روایت میکند و در دورهای که استعمار اروپایی موجب دگرگونیهای چشمگیری شده بود، بینشهایی دربارهٔ فرهنگ، معماری و چشماندازهای این کشور ارائه میدهد. نویسنده دربارهٔ زیبایی و رازآلودگی مراکش تأمل میکند و ضمن ثبت تجربههایش در شهرهایی چون طنجه، رباط و فاس، احساس فوریتِ حفظ شیوههای کهن زندگی را پیش از آنکه در جریان مدرنیزاسیون از میان بروند، منتقل میسازد. آغاز سفرنامه خواننده را با روحیهٔ ماجراجویانهٔ وارتون همراه میکند؛ هنگامی که او برای کاوش مراکش آماده میشود و بر نبودِ یک راهنمای مناسب برای این مقصد جذاب تأکید میورزد. او تضاد میان نفوذ اروپایی طنجه و جاذبهٔ مراکش ناشناختهای را توصیف میکند که در آن سوی شهر گسترده است. وارتون سفر خود را با تصاویری زنده به تصویر میکشد و هم موانعی را که در طول سفر با آنها روبهرو میشود و هم مناظر افسونگری را که در مسیر میبیند، برجسته میسازد. تأکید بر لحظههای گذرا و نزدیک شدن گردشگری انبوه، لحنی تلخوشیرین پدید میآورد؛ زیرا نویسنده میکوشد بافت فرهنگی غنیای را ثبت کند که در آستانهٔ ناپدید شدن است.