«فلسفهٔ ریاضیات» اثر آگوست کنت، یک اثر علمی است که در میانهٔ قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب به بررسی جنبههای بنیادی علم ریاضیات میپردازد و ماهیت، دامنه و روشهای آن را تحلیل میکند. این اثر از طریق بررسی جامع میکوشد درکی عمیقتر از ریاضیات ارائه دهد؛ نه صرفاً بهعنوان مجموعهای از فنون، بلکه بهمثابه رشتهای علمی و ژرف که با شاخههای گوناگون دانش پیوند دارد. آغاز کتاب با بحث دربارهٔ زمینهٔ تاریخی و ضرورت تعریف روشن دامنه و تقسیمبندیهای ریاضیات، زمینه را برای بررسی فلسفهٔ ریاضیات از سوی کنت فراهم میکند. کنت استدلال میکند که گرچه ریاضیات قدیمیترین و کاملترین علوم است، ماهیت حقیقی آن اغلب به دلیل تعریفهای مبهم بد فهمیده میشود. او بر اهمیت اندازهگیری غیرمستقیم در ریاضیات تأکید میکند و تحول روششناختیای را شرح میدهد که به ریاضیدانان امکان داده است با استفاده از روابط تثبیتشده، کمیتها را از یکدیگر به دست آورند. او طبقهبندی نظاممند پژوهشهای ریاضی را پیشبینی میکند؛ طبقهبندیای که چارچوب بحث فصلهای بعدی را نیز شکل میدهد. این مقدمه بنیانی فلسفی ایجاد میکند که کنت هنگام پرداختن به ایدههای پیچیدهٔ مرتبط با ریاضیات انتزاعی و عینی، آن را بسط خواهد داد.