Książka Arthura D. Deana „Nasze szkoły w czasie wojny – i po niej” jest historią napisaną prawdopodobnie na początku XX wieku, w okresie intensywnego mobilizacji narodu podczas I wojny światowej. W książce rozpatruje się rolę oraz zmiany, jakie przeszły amerykańskie szkoły w odpowiedzi na wymogi wojny, argumentując przy tym za to, aby edukacja służyła zarówno bezpośrednim potrzebom kraju, jak i długofalnym interesom społeczności. Autor dokładnie analizuje, w jaki sposób edukacja może i powinna być zgodna z obowiązkami obywateli oraz służbą narodowej, odnosząc się przy tym do szerszej filozofii połączenia praktycznego uczenia się z angażowaniem się w życie lokalnej społeczności. Wstęp do książki ukazuje, jak Stany Zjednoczone uświadomiły sobie, że wysiłki wojenne obejmują nie tylko siłą wojskową, ale także mobilizację wszystkich narodowych zasobów, wliczając edukację. Dean podkreśla ważność włączenia tematów i obowiązków związanych z wojną do programów szkolnych, proponując nowy model relacji pomiędzy edukacją, służbą państwowej a rozwojem obowiązków obywatelskich wśród młodzieży. Krytykuje również podejście innych narodów do analizy historii i przekonuje o konieczności stosowania budującej, perspektywicznej strategii, która wykorzystuje wojnę jako szansę na rozwoj i innowacje w edukacji.