„Człowiek, który zabijał: Roman” Claude’a Farrère to powieść napisana na początku XX wieku. Akcja rozgrywa się w Stambule i opowiada historię pułkownika Renauda de Sévigné Montmorona, francuskiego dyplomaty, który stara się poradzić z komplikacjami życia dyplomatycznego, a przy tym spotyka się z lokalnymi postaciami, takimi jak Mehmed Dżaleddin Pacha. Powieść dotyka tematów konfliktów kulturowych, upadku Cesarstwa Osmańskiego oraz osobistych refleksji bohatera, widzianych przez pryzmę jego wpływowych kontaktów. Na początku powieści poznajemy pułkownika Renauda de Sévigné Montmorona 13 sierpnia nieokreślonego roku; on rozmyśla o swoim niedawnim spotkaniu z sułtanem w Stambule. Przypomina sobie nudną ceremonię i porównuje ją z niezapomnianym spotkaniem z Mehmedem Pachą, który przywołuje w jego pamięci wydarzenie sprzed dwunastu lat, gdy ten uratował mu życie. Atmosfera powieści jest bogata w obserwacje dotyczące świata dyplomacji oraz różnic kulturowych między społecznościami turecką a europejską. Dzięki ciekawym opisom wojska i społecznych dynamik w Turcji czytelnicy mogą zrozumieć punkt widzenia pułkownika na temat swojego malejącego energii młodzieżnego oraz ogólnych zmian zachodzących w Cesarstwie Osmańskim.