«XII Conti Pomiglianesi» van Vittorio Imbriani is een verzameling volksverhalen en novellen, verzameld in de streek rond Pomigliano d’Arco en geschreven aan het einde van de 19e eeuw. Dit werk vormt een rijke bron van traditionele vertellingen, met lokale dialecten en culturele thema’s die het leven en de gebruiken van Zuid-Italië weerspiegelen. De hoofdpersoon van het openingsverhaal, «Giuseppe 'a Veretà», belichaamt het thema van eerlijkheid en de beloningen daarvan op humoristische en boeiende wijze. Het begin van «XII Conti Pomiglianesi» laat ons kennismaken met Giuseppe, een jongen die erom bekendstaat nooit te liegen en daarom de bijnaam «Giuseppe 'a Veretà» krijgt. Het verhaal ontvouwt zich rond Giuseppe’s ontmoeting met een koning, die vanwege zijn reputatie belangstelling voor hem krijgt. Wanneer de koning hem op de proef stelt door een vrouw te sturen om zijn eerlijkheid in verband met een stier te testen, weet Giuseppe de situatie handig te bespelen door te doen alsof zijn vuile jas de koning is en te beweren dat de stier nog leeft—een list die de koning vermaakt en indruk maakt op het hof. Dit begin zet een speelse toon en vormt het uitgangspunt voor de verkenning van waarheid, gevatheid en maatschappelijke dynamiek in een reeks vergelijkbare verhalen in de bundel.