„Gramatyka węgierska“ autorstwa Charlesa Arthura Ginevera i Ilony De Györy Ginever jest podręcznikiem językowym napisanym na początku XX wieku. Przedstawia praktyczny i zwięzły opis gramatyki węgierskiej, skierowany do osób uczących się tego języka; szczególny nacisk kładzie na wymowę, harmonię samogłosek, gramatykę bazowaną na sufiksach oraz jasne zasady użycia słów. Książka zawiera ćwiczenia, słowniki i codzienne frazy. W wstępie wyjaśniono cel tej publikacji – zdyskredytować mit o trudnościach przy uczeniu się węgierskiego – po czym prezentuje alfabet, dźwięki, zasady harmonii samogłosek, złożone spółgłoski oraz regulaminy ustawiania akcentu. Są tu także opisany artykle (a/az, rzadkie użycie „egy”), zasady formowania liczby imienników (włącznie z specjalnymi przypadkami mnogiego i skróceniami) oraz cztery podstawowe przypadki wyrażane za pomocą sufiksów. Kwestia posiadania przedmiotu jest rozpatrzona na przykładzie osobowych zakończeń i konstrukcji „van” zamiast „to have”. Dalej opisano osobowe sufiksy posesywnicze, bogaty system określenia miejsc i kierunków w języku węgierskim (za pomocą sufiksów i postpozycji, wraz z formami zaimownikowymi), a także przymiotniki (atributywne i predyktywne), liczby oraz sposób odmawiania czasu. Część poświęcona czasom zaczyna się od kluczowego rozróżnienia między konjugacjami wyraźnymi i nieokreślonymi, powiązanych z określenością przedmiotu; omówione są zasady formowania czasów w obu przypadkach, zaznaczono brak struktury bierniczej oraz specjalne sufiksy używane w przypadku działań „ja” na „ty”. Wszystko to ilustrowane jest krótkimi ćwiczeniami i listami słów.