Storia della città di Roma nel medio evo, vol. 3/8 : dal secolo V al XVI
Bu kitap hakkında
Ferdinand Gregorovius’un «Storia della città di Roma nel medio evo, vol. 3/8» adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında yazılmış tarihî bir anlatıdır. Bu cilt, Karolenj çağında Roma’yı yaklaşık 900 yılına kadar inceler; papalık ile imparatorluk gücü arasındaki değişen dengeye ve Roma’nın bir Hıristiyan topluluğunun ahlaki başkenti olma iddiasına odaklanır. Siyasi anlatıyı kurumsal, hukuki ve mimari gözlemlerle harmanlar: imparatorluk elçilerinden ve papalık yargı yetkisinden, kenti yeniden biçimlendiren kilise ve manastırların çoğalmasına kadar. Bu tarihî anlatının açılışı, Karolenjler döneminde Roma’nın yenilenen küresel konumunu resmeder; imparatorluğu Cermen-Roma sentezi, Roma’yı ise kenara itilmiş bir Bizans’tan ayrı, evrensel bir Hıristiyan düzeninin tinsel merkezi olarak tanımlar. Şarlman’ın neden Roma’yı siyasi başkenti yapmaktan kaçındığını açıklar, imparatorluk missusunun Roma adaletindeki rolünü özetler ve taç giyişinden sonraki erken olayları izler: Konstantinopolis’le tedirgin ilişkiler, III. Leo’nun imparatora yolculuğu ve Northumbria Kralı Ardulf’un ziyareti. Anlatı ardından İtalya Pepini’nin ölümüne, Bernard’ın kısa ve trajik yönetimine, Dindar Louis’nin Aachen’de taç giymesine ve Şarlman’ın dünya-tarihsel mirasının kapsamlı bir değerlendirmesine, ona bağlı kıt Roma efsaneleriyle birlikte geçer. Şarlman’ın ölümünden sonra Roma kargaşaya boğulur; III. Leo sert tepki verir ve metin onun geniş kilise inşasını gözden geçirerek bunu Karolenj dönemi mimarisinin niteliğini tasvir etmek ve tituli, diaconiae ile manastırları listelemek için kullanır. IV. Stephen onay arar ve Louis’yi mesh eder, kısa süre sonra ölür ve I. Paschal hızla seçilir; Louis’ye atfedilen, sonradan sahte olduğu anlaşılan bir diploma tartışılır. Lothar’ın imparatorluğa ortak edilip Roma’da taç giymesiyle imparatorluk adaleti ileri sürülür (özellikle Farfa’nın papalık iddialarına karşı davasında), ardından iki papalık görevlisinin şiddetle öldürülmesi gelir; Paschal bir arınma yeminiyle imparatorluk soruşturmasından sıyrılır ve kısa süre sonra ölür. Bölüm, Paschal’ın başlıca kilise restorasyonlarını ve mozaiklerini —özellikle Santa Cecilia, Santa Prassede ve Santa Maria in Domnica’dakileri— tanıtarak bu anıtlara daha yakından bakışa zemin hazırlar.
