Aigües encantades
O tej książce
„Aigües encantades” autorstwa Joana Puiga i Ferretera to kataloński dramat sceniczny napisany na początku XX wieku. Osadzony w górskiej wsi dręczonej suszą, zestawia tradycję religijną i święte legendy o „zaczarowanych” wodach z nowoczesnym, racjonalnym dążeniem do ujęcia i rozprowadzenia tej wody. Do postaci centralnych należą buntownicza studentka-nauczycielka Cecilia, jej pobożni rodzice Pere Amat i Juliana, chwiejny nauczyciel Vergés, władczy ksiądz Mossèn Gregori oraz przekonujący przybysz, który obiecuje praktyczne zbawienie. Rezultatem jest pełen napięcia portret wiary, lęku, postępu i władzy wspólnoty. Początek sztuki przedstawia napiętą scenę domową: gdy dzwony biją na procesję pokutną, Cecilia odrzuca wiejskie obrzędy, spierając się z Vergésem i zaciekle ścierając się z autorytarnym ojcem oraz strapioną matką. Rozchodzi się wieść o wymownym forasterze, który twierdzi, że wieś może czerpać prawdziwą wodę z rzekomo świętych sadzawek, a Mossèn Gregori po cichu przygotowuje się, by go zneutralizować. Wybucha skandal, gdy Amat donosi, że Cecilia publicznie objęła przybysza, utwierdzając go w sprzeciwie wobec niej. W następnej scenie, na podwórzu pasterza Romanilla, zbierają się wieśniacy; batlle i Amat usiłują zastraszyć gospodarza, lecz tłum wlewa się, gdy przybysz — inżynier — obstaje przy tym, że niesie pokój i praktyczny plan, a nie atak na wiarę. Ludzie wahają się między ciekawością a wrogością, gdy zaczyna wyjaśniać, że „zaczarowane” wody są żywe i dostępne, a konfrontacja pozostaje nierozstrzygnięta, gdy napięcia osiągają szczyt.
