Albert Einstein’ın “Über die spezielle und die allgemeine Relativitätstheorie” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış popüler bilimsel bir incelemedir. Göreliliği erişilebilir ve kavramları merkeze alan bir anlatımla ele alır; uzay, zaman, hareket ve ölçüm anlayışımızın nasıl yeniden düşünülmesi gerektiğini, en az düzeyde matematik kullanarak ve fiziksel anlama odaklanarak gösterir. İncelemenin başlangıcı amacı ve hedef kitlesini ortaya koyar, ardından özel göreliliği adım adım kurar: salt geometriyi, rijit cisimler aracılığıyla fiziksel yorumundan ayırır; koordinatları ve referans sistemlerini tanıtır ve eylemsiz (Galileci) sistemleri tanımlar. Görelilik ilkesini formüle eder, hızların naif biçimde toplanması ile ışık hızının sabitliği arasındaki çatışmayı açığa çıkarır ve bunu ışık sinyalleri aracılığıyla zaman ile eşzamanlılığı işlemsel olarak tanımlayarak çözer; böylece eşzamanlılığın ve uzaklığın göreliliğini ortaya koyar. Ardından Lorentz dönüşümünü, uzunluk büzülmesini, zaman genişlemesini ve göreli hız toplama yasasını sunar; bunları Fizeau deneyi, yıldız aberasyonu, Doppler kaymaları ve Michelson–Morley sonucu gibi deneylerle destekler (etere başvurmadan). Lorentz kovaryansını sezgisel bir rehber olarak öne çıkarır, yüksek hızlarda mekaniği yeniden düzenler ve enerjiyi kütleyle birleştirir (E/c²); burada c sınır hızıdır. Bu açılış bölümünü Minkowski’nin dört boyutlu uzay-zamanını tanıtarak tamamlar ve ardından genel görelilik ilkesine geçişi başlatır.