„W Legii Zagranicznej“ Erwina Rosena to autobiograficzna książka napisana na początku XX wieku. Opisuje doświadczenia autora jako żołnierza w francuskiej Legii Zagranicznej, a także pokazuje życie rekrutów i surowe realia, z którymi muszą się zmierzyć. Głównym bohaterem jest młody Niemiec, który po serii osobistych porażek i cierpięń postanawia się zaciągnąć do Legii Zagranicznej w poszukiwaniu przygód i nowego początku. W pierwszych rozdziałach książki bohater reflektuje nad swoją trudną przeszłością, czując się zagubiony i beznadziejski po utraceniu szansy na szczęście. Przybywa do Belfortu z zamiarem zaciągnięcia się do wojska i doświadcza wielu różnych emocji – od strachu i wątpliwości do postanowienia porzucić swoje dawne życie. W biurze rekrutacji spotyka grupę różnorodnych rekrutów, którzy także zmierzają do osiągnięcia celów. Ten rozdział przygotowuje czytelnika na dalszą drogę, prezentując tematy beznadzieju, bratobójczego związku oraz surowych wymagań, które stanowią część życia żołnierza w Legii Zagranicznej, a przy tym nawiązuje do możliwości osobistego odkupienia poprzez wspólne cierpienia.