«Por kaj kontraŭ Esperanto : Dialogo by Henri Vallienne», 20. yüzyılın başlarında yazılmış polemik bir diyalogdur. Uluslararası bir yardımcı dil üzerine gerekçeli bir tartışma sunar; Esperanto’ya yönelik itirazları ve savunuları tartar. Sohbet biçiminde bir deneme olarak kurgulanan eser dil, kültür ve pratikliği ele alır; tarafsız, kolay ve düzenli bir dilin ulusal dillerin yerini almadan bilime, ticarete, seyahate ve karşılıklı anlayışa yardımcı olabileceğini savunur. Kitap, ateşli bir Esperantist olan Henriko ile bir tren kazasından sonra uğrayan kuşkucu Aleksandro arasında canlı bir alışverişi sahneye koyar. Henriko, uydurulmuş bir dilin doğal olmadığı veya işe yaramayacağı iddialarına karşı çıkar; Esperanto’nun, ana dilin yerine geçmekten ziyade eğitimli kullanıcılar arasında yazılı, yabancı bir araç olarak işlediği için istikrarını koruduğunu ileri sürer. Latince’yi fazla zor ve modern ihtiyaçlara elverişsiz bularak bir kenara iter; demiryolu terimlerinin zoraki bir çevirisiyle yetersizliğini gösterir ve Esperanto’nun sabit telaffuzunu, yalın dilbilgisini ve uluslararası köklerini bunun karşısına koyar. Birçok ulustan konuşurların akıcı biçimde sohbet ettiği kongreleri anar, iş ve seyahatteki yararını gösterir ve bilimsel yazına kapı açma ile esnek çeviri yoluyla klasiklerinkini yansıtan üslubu (Vergilius okurken bile) över. Henriko ayrıca pedagojik açıklığını över ve onu Latince’nin modern bir vârisi —barış ve işbirliği aracı— olarak tasavvur eder; ardından Aleksandro, ancak yarı ikna olmuş ama meraklanmış halde trenine gider.